Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

ΦΩΣ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ
ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ,
ΠΟΥ ΘΕΛΗΣΕΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ
ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕΣ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ.
ΓΕΜΙΣΕΣ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ
ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ,
ΜΕ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕΣ
ΤΟ ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΠΡΩΙ.
ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ ΚΡΥΒΕΣΑΙ
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟΤΕ ΕΧΩ,
ΣΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΩ.
ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
ΧΑΖΕΥΩ ΚΑΙ ΜΕ ΛΙΩΝΟΥΝ
ΚΑΙ ΑΝ ΣΕ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΣΕΙΣ
ΟΙ ΤΥΞΕΙΣ ΜΕ ΠΛΑΚΩΝΟΥΝ.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟ ΠΟΛΥ
ΤΕΤΟΙΟ ΠΛΑΣΜΑ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΩ,
ΘΕΛΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΣΕ ΣΕΝΑΝΕ ΝΑ ΔΩΣΩ.
ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣ
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΠΑΛΕΥΩ
ΚΑΙ ΑΠ'ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ
ΠΟΥ ΕΚΠΕΜΠΕΙΣ
ΣΤΙΓΜΕΣ ΧΑΡΑΣ ΝΑ ΚΛΕΒΩ.
ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ
ΠΟΥ ΣΕ ΕΧΩ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΜΟΥ
ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΠΟΛΛΕΣ ΜΕΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΦΙΛΙ,Η ΑΓΚΑΛΙΑ
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ,
ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΑ ΚΑΙ ΕΜΟΙΑΖΕΣ
ΜΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙ.
ΗΞΕΡΑ ΤΙ ΗΘΕΛΑ ΠΡΩΤΟΥ
ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΙΣΩ,
ΦΟΒΟΜΟΥΝ ΟΜΩΣ ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ
ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΩ.
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ ΛΕΠΤΟ
ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΩ ΕΣΕΝΑ,
ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΕΜΟΙΑΖΑΝ
ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΨΑ ΠΟΤΕ
ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΜΕ ΣΕΝΑ,
ΒΟΛΤΕΣ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΖΙ
ΜΕ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΗΜΕΝΑ.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΑΞΙΖΑ ΠΟΤΕ
ΕΣΕΝΑΝΕ ΝΑ ΒΡΩ,
ΑΝ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ
ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟ.
ΟΜΩΣ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ ΟΜΟΡΦΟ
ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΩ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΥΣΑΥΡΟ

2 σχόλια:

Sao_Spy17 είπε...

oti pio omorfo exw diabasei mikro m s euxaristw para poly

Chris είπε...

:***************